Graviola liść

Liście gravioli poddane zostały licznym badaniom in vitro oraz na zwierzętach. W warunkach laboratoryjnych obserwowano oddziaływanie zawartych w nich substancji na badane komórki [1, 2].

Polska nazwa botaniczna gravioli brzmi flaszowiec miękkociernisty. Roślina ta należy do rodziny flaszowcowatych (Annonaceae) i jest rodzima dla tropikalnych rejonów Ameryki Środkowej i Południowej oraz dla Karaibów. Pojawia się także w Meksyku, w Azji Południowo-Wschodniej i w Afryce. Największe jej uprawy znajdują się w Ameryce Południowej. Graviola rośnie na nizinach, zwykle w lasach lub na wybrzeżach. Toleruje ubogie gleby, lecz nie znosi zimna.

Graviola jest niedużym drzewem dorastającym do 10 m wysokości. Jej liście są duże, z wierzchu ciemnozielone i lśniące, a od spodu jasnozielone i matowe. Mają podługowaty kształt i mierzą od 8 do 16 cm długości. Kwiaty gravioli są bladożółte i składają się z grubych, mięsistych płatków, które wyrastają po trzy w dwóch okółkach. Płatki zewnętrzne mają sercowaty kształt i do 5 cm długości, wewnętrzne mają kształt łódkowaty i są nieco mniejsze. W środku znajduje się kuliste dno kwiatowe złożone z gęsto upakowanych słupków i pręcików. Owoce gravioli są duże i mają nerkowaty kształt. Ich długość sięga do 35 cm. Pokryte są zieloną skórką z licznymi, miękkimi kolcami. Ich miąższ jest biały, soczysty i słodko-kwaśny, a nasiona czarne.