Portulaka pospolita

Można ją obecnie spotkać na całej kuli ziemskiej oprócz Antarktydy. Jest rośliną jadalną, dodawaną tradycyjnie do sałatek lub potraw na ciepło (zupy, stir-fry) w roli warzywa. Pęczki świeżej portulaki kupimy np. na targach w Turcji, Egipcie, Portugalii czy Ameryce Północnej. Wcale się nie dziwię, że ludzie ją jedzą – sporządzona z niej herbata smakuje wyśmienicie! :)

Ze względu na swoje zdolności do łatwego rozprzestrzeniania się, portulaka traktowana jest raczej jako chwast. Zielarze wiedzą jednak, że zamiast tępić, lepiej ją zbierać.

Portulaka wyróżnia się na tle innych ziół i warzyw istotną zawartością kwasów tłuszczowych omega-3 w swoich liściach. Może być nawet rozważana jako ich źródło w diecie. Roślinom to się raczej nie zdarza. Omega-3 znajdziemy głównie w rybach, ewentualnie w nasionach, ale w liściach? To niezwykła rzadkość!

Oprócz omega-3, obecne są w niej również substancje śluzowe, antyoksydanty, witaminy i minerały.

Roślina ta nie jest dziś zbyt popularna w fitoterapii, choć uprawiana była w celach leczniczych i kulinarnych już 4 tys. lat temu – głównie w Północnej Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Indiach – skąd najprawdopodobniej pochodzi.

Portulaka pospolita (Portulaca oleracea) to mięsista, płożąca się roślinka o zaczerwienionej łodydze i grubych, owalnych listkach. Zaliczana jest do sukulentów. Wyglądem przypomina mi nieco kiełki słonecznika. Jej pędy wyrastają promieniście z korzenia, tworząc rozległą rozetę. Na szczytach pędów rozkwitają drobne, intensywnie żółte kwiaty. Roślina ta jest gatunkiem kosmopolitycznym, oznacza to, że z powodzeniem zasiedla każdy kontynent (za wyjątkiem Antarktydy). Uchodzi raczej za chwast.