Przywrotnik ziele

Średniowieczni uzdrowiciele zbierali krople deszczu i rosy z liści przywrotnika i wykorzystywali je potem w rytuałach magicznych. Tę wodę nazywano po łacinie alchemilla, a wyraz ten pochodzi od słowa alchemia, co oznacza przekształcanie prostej substancji w substancję niezwykle cenną. Wierzono, że woda zebrana z liści przywrotnika ma moc uleczania wszelkich chorób i przemieniania metalu w złoto.

Przywrotnik pospolity występuje w Europie. Należy do rodziny różowatych i jest gatunkiem zbiorowym, na który składa się wiele podgatunków i odmian tej rośliny. Przywrotnik można spotkać na skraju lasu, na wilgotnych łąkach i pastwiskach, w zaroślach. Jego cechą charakterystyczną jest apomiksja, czyli rozmnażanie, w którym wytwarzanie nasion zachodzi bez zapłodnienia.

Przywrotnik osiąga od 10 do 50 cm wysokości. Pod ziemią tworzy kłącze i rozległy system korzeniowy. Jego łodyga jest pusta w środku, a jej powierzchnię pokrywa drobny meszek. Liście także są omszone, mają wachlarzowaty kształt i zielono-żółty kolor. Ich brzegi są ząbkowane i posiadają specjalne struktury, które odprowadzają nadmiar wody. Zjawisko to nazywa się gutacją i można je rozpoznać po pojedynczych kroplach wody otaczających brzeg blaszki liściowej. Kwiaty przywrotnika są żółto-zielone lub jasnozielone i bezpłatkowe. Tworzą je cztery listki kielicha, cztery pręciki i jeden słupek. Zebrane są w kwiatostany zwane wiechami. Owocem przywrotnika jest niełupka.