Wrzos kwiat

Wrzos posiadał wiele innych zastosowań: wytwarzano z niego na przykład miotły, stąd jego łacińska nazwa rodzajowa calluna, oznaczająca miotłę. Służył też do wyrobu strzech, dodawano go przy budowie ścian domostw, tworzono z niego powrozy i uchwyty. Wykorzystywano go do warzenia piwa wrzosowego, a jego kwiaty dodawano do wina. Na wrzosowiskach wypasano zwierzęta. Młodymi pędami wrzosu wypychano materace, a suche stanowiły opał.

Wrzos odgrywał ponadto ważną rolę w kulturze krajów, dla których wrzosowiska są charakterystyczną cechą krajobrazu, a więc Szkocji, Irlandii i Norwegii. Celtyccy kapłani traktowali wrzos jako roślinę świętą i wykorzystywali go do odpędzania złych duchów. Szczególne znaczenie miał biały wrzos – wierzono, że przynosi wielkie szczęście, a w miejscach, gdzie rośnie, odpoczywają wróżki.

Wrzos zwyczajny jest rośliną wieloletnią i należy do rodziny wrzosowatych. Jego naturalnym obszarem występowania jest cała Europa, a także przylegające do Europy części Azji Zachodniej i Afryki Północnej. Rozprzestrzenił się ponadto na Syberii, w Ameryce Północnej i w Australii. W Polsce jest pospolity. Spotkać go można zarówno na nizinie jak i w górach, aż do wysokości 2700 m.n.p.m. Rośnie najczęściej w lasach, a poza tym na łąkach i torfowiskach. Tworzy wrzosowiska, które są pod ochroną. Wybiera wyłącznie gleby kwaśne i ubogie, dlatego jest rośliną wskaźnikową tych gleb.

Wrzos jest zimozieloną krzewinką. Najczęściej osiąga około pół metra wysokości, rzadziej dorasta do 1 m. Jego pędy są cienkie i pokryte rudawą korą. Liście, pąki i kwiaty wrzosu są niezwykle drobne, aby je rozróżnić trzeba spojrzeć przez lupę. Liście są krótkie, mają igiełkowaty kształt i jasnozielony kolor. Kwiaty są jasnofioletowe, a bardzo rzadko można spotkać białe. Składają się z 4 płatków korony i 4 działek kielicha, ich korona ma dzwonkowaty kształt. Tworzą kwiatostany – grona na szczytach pędów. Owocami wrzosu są kuliste, czterokomorowe torebki, zawierające bardzo liczne nasiona o długości ok. pół milimetra.