Papryka słodka

Popularność papryki słodkiej mielonej wynika z tego, że nadaje się ona niemal do wszystkich dań wytrawnych. Doskonale komponuje się z mięsem – zwłaszcza drobiowym i wieprzowym – oraz jest szeroko stosowana przy wyrobie wędlin, takich jak salami czy kiełbasy. Pasuje także do ryb, warzyw, zup, sosów i marynat. Można dodać ją do domowego twarożku lub dressingu. Jest często używana do doprawiania klasycznych dań, m.in. Boeuf Stroganow (gdzie tradycyjnie stosuje się 2 łyżeczki słodkiej papryki i pół łyżeczki ostrej) czy chili con carne. Łagodny smak papryki można wzmocnić, podsmażając ją chwilę na oleju lub oliwie i łącząc z innymi dodatkami, np. czosnkiem.

Papryka pochodzi z Ameryki, gdzie była uprawiana już w czasach prekolumbijskich. Ślady jej obecności odnaleziono na wybrzeżach Peru, w grobach w Huata Prieta, co potwierdza, że roślina ta była znana i stosowana na długo przed odkryciem kontynentu.

Do Europy papryka trafiła w XVI wieku – prawdopodobnie za sprawą Krzysztofa Kolumba lub uczestników jego wypraw. Początkowo uprawiano ją na Półwyspie Iberyjskim, głównie w Hiszpanii i Portugalii, gdzie służyła najpierw jako roślina ozdobna. Z czasem zaczęto wykorzystywać ją też w kuchni.

Inna droga rozprzestrzenienia się papryki prowadziła przez Turcję. Według źródeł mogła dotrzeć do Europy z Indii, za pośrednictwem Turków, trafiając na Bałkany i na Węgry. Dawna węgierska nazwa török bors („turecki pieprz”), wskazuje na to pochodzenie.

Z czasem papryka stała się jednym z symboli kuchni węgierskiej i do dziś nazywana jest tam „czerwonym złotem” – ze względu na duże znaczenie gospodarcze i eksportowe.

Papryka roczna (Capsicum annuum) to gatunek rośliny z rodziny psiankowatych. Pochodzi z tropikalnych obszarów Ameryki, a obecnie jest rośliną uprawną na całym świecie. W Polsce uprawiana jest jako roślina jednoroczna. W warunkach tropikalnych jest byliną, co oznacza, że jej cykl życiowy obejmuje więcej niż dwa sezony wegetacyjne.

Roślina osiąga wysokość od 20 do 50 cm. Ma ostro zakończone, lancetowate lub jajowate liście. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub po kilka z kątów liści, mają dzwonkowaty kielich i kolistą, białą lub żółtawą koronę, czasem z delikatnym purpurowym odcieniem. Owocem jest jagoda o długości 5–12 cm, z grubą, skórzastą okrywą, która przyjmuje czerwoną barwę po osiągnięciu dojrzałości.