Pau d’Arco 100 kapsułek x 600 mg

Wewnętrzna kora pau d’arco to cienka warstwa znajdująca się pomiędzy korą zewnętrzną a rdzeniem drzewa. Jej funkcją jest odbudowa zewnętrznych tkanek i ochrona rdzenia, dlatego stężenie substancji bioaktywnych jest w niej bardzo wysokie. Tylko ta jedna warstwa posiada właściwości prozdrowotne. Niestety, wiele produktów sprzedawanych jako pau d’arco jest w rzeczywistości mieszanką kory wewnętrznej i zewnętrznej, która powstaje w przemyśle drzewnym jako produkt uboczny obróbki drewna. Co gorsza, zdarzają się także podróbki będące korą zupełnie innych gatunków drzew, np. mahoni, które tylko wyglądem przypominają pau d’arco. Warto więc zwracać uwagę na pochodzenie kory oraz renomę sprzedawcy.

Pau d’arco to nie tylko medycyna. To przepiękne drzewo pochodzące z amazońskiej dżungli, które podczas kwitnienia rodzi mnóstwo intensywnie różowych kwiatów o lejkowatym kształcie. Z tego względu stało się popularne w miastach Ameryki Południowej jako drzewo ozdobne. Pau d’arco charakteryzuje się również bardzo wytrzymałym drewnem, które należy do najmocniejszych spośród tych spotykanych w tropikach, dlatego jest powszechnie wykorzystywane do budowy domów, łodzi oraz narzędzi.

Pau d’arco to nazwa nadana przez Portugalczyków i oznacza dosłownie „łuk strzelniczy”. Jeśli chcemy zapytać o pau d’arco w Ameryce Południowej, lepiej użyć nazwy ipe-roxo bądź taheboo, które są tam najczęściej stosowane.

T. impetiginosa, bądź też Handroanthus impetiginosus, to spektakularne drzewo o okazałej koronie, które podczas swojego krótkiego, 21-dniowego okresu kwitnienia obsypane jest obficie różowymi kwiatami. Kwiaty pojawiają się na nagim drzewie. Mają kształt trąbki, na zewnątrz są różowe, a wewnątrz żółte. Ich długość może sięgać nawet 8 cm. Lapacho zrzuca liście przed kwitnieniem, a po okresie kwitnienia bardzo szybko rozwija nowe. Liście lapacho są dłoniasto złożone z 5-7 mniejszych, jajowatych listków o ząbkowanych brzegach. Owocami tego drzewa są długie, zielone strąki z nasionami przypominające fasolkę szparagową. Ich długość może sięgać nawet pół metra.

La pacho pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej, gdzie występuje głównie w Gwatemali, Brazylii, Argentynie, Peru, Boliwii i Paragwaju. Obecnie można je spotkać również w południowej części Ameryki Północnej. Posiada wiele lokalnych nazw: ipê-cavatã, ipê-comum, ipê-reto, ipê-rosa, ipê-roxo-damata, lapacho negro, pau d’arco-roxo, peúva oraz piúva. Drzewo to należy do rodziny Bignoniaceae. Osiąga do 30 m wysokości. Rośnie przede wszystkim w amazońskiej dżungli, ale można je także posadzić w parku i w ogrodzie. Najstarsze drzewa osiągają w naturalnym środowisku aż 700 lat.